مثل شوق یک ماهی از اسارت یک تنگ
                                                                   رهسپار دریایی ناب و بی کران می شد...        

تازه بال پروازم ,جراتی به خود می داد
                                                                   چشم آبی ات هم داشت, جای آسمان می شد

اینکه مال من باشی, آرزوی خوبی بود
                                                                    آرزوی خوبی که, سهم دیگران می شد... 

قلب کوچکم آری این زمین بی حاصل
                                                                    بی بهار و بی فرجام ,راهی خزان می شد...   

لحظه های عمرم را بی تو سر نمیکردم
                                                                    روزگار اگر با من... با تو... مهربان می شد...    

                                                                                                             باتشکر از شاعر مربوطه